Spiegelen

 

Hier tref je persoonlijke columns aan over zaken die ik tegen kom in mijn werk als coach, consultant en trainer. Elke column is geschreven bij een bepaald thema, zoals je die o.a. ook terug vindt in mijn nieuwsbrieven. Sommige columns zijn ook gepubliceerd in tijdschriften.

 

Rust op je to do lijstRust op je to do lijst

Vandaag liep mijn jongste, te midden van zo'n honderd andere vijfde groepers, hard in het park. Mijn mannetje stond gereed in baan acht, we zwaaiden en de zon scheen. De tijd verstreek heerlijk langzaam.

 

Het is 'in' om naar rust te streven, terwijl je het stikdruk hebt. We vertellen elkaar graag hoe we bezig zijn een goede, werkende, zich ontwikkelende, vrouw, moeder, echtgenote, mantelzorger, vriendin, schoonmaakster, taxichauffeur en kok te zijn én hoe we daar toch steeds maar weer (in onze eigen ogen) onvoldoende in slagen.

 

Is het niet ernstig tekort schieten in de zorg voor zieke ouders dat ons onvermogen duidelijk maakt dan brengen we wel te weinig verantwoorde knutseltijd door met onze kinderen of zijn we, afgaande op de overvloed aan slanke, opgepimpte, leuk geklede, en (spuug)vlek vrije jonge dames op tv, nauwelijks nog sexy te noemen. Als je echt pech hebt is het gebrek aan rust trouwens ook nog iets dat je jezelf kwalijk neemt... Rust nemen! Een volgend actiepunt op een toch al niet geringe 'to do' lijst.

 

Maar wat als je het omdraait? Stel dat er van nature rust is, in je lijf en in je hoofd. Dat je moeite moet doen om die rust kwijt te raken. Dat je daartoe hard moet werken. Dan hoef je alleen die extra moeite te laten. Nog gekker, stel dat je gewoon al geweldig bent als moeder, minnares en meer. Dan kun je stoppen met streven en starten met genieten.

Dan ga je, geheel niet cool, in het park rust staan te hebben.

 

Net Werken op je bestNet werken

Miranda Langedijk is (team) coach en strategisch HRM consultant. Dit artikel is ook gepubliceerd in Lofonline. Dit keer geeft Miranda, aansluitend op de netwerkspecial in Lof, haar visie op netwerken.

 

In 2005 organiseerde de gemeente Zaanstad een stadsdiner. De meest simpele opzet die je kunt verzinnen om mensen te laten netwerken. Ik was er met mijn ondernemende schoonmoeder en we constateerden dat de zaal binnen no time gevuld was met vrolijke mensen die genoten van het samenzijn en de nieuwe contacten.


Ter plekke kreeg onze droom vorm en bedachten we het VrouwenNetwerk ZaanstadPlus. Een netwerk om enthousiaste werkende, vrouwen die zich graag verder willen ontwikkelen, met elkaar in contact te brengen.


Een persbericht en een maand later waren er 50 vrouwen bijeen die ervaringen uitwisselden en elkaar inspireerden. Als werken op z'n lekkerst voelt als 'flow', dan was het samenzijn tijdens die en volgende bijeenkomsten ‘net werken'...

 

'Net werken' gaat over geven, delen en ontvangen vanuit passie. Passie voor het omzetten van dromen naar doen. Een vertaalslag die maatjes vergt. Mensen die je stimuleren en steunen. Die goed naar je luisteren en die je af en toe confronteren met je valkuilen en aanzetten tot het aangaan van je uitdagingen. Die je advies kunnen geven vanuit hun deskundigheid en met wie je geniet van je successen.


En die komen er, die successen. Want als je helder hebt wat je wilt bereiken, je gaat er voor en je hebt zo'n 'netwerk' om je heen verzamelt, dan ligt de wereld voor je open!

 

Niet kiezen is ook kiezen

Kiezen kan lastig en tegelijkertijd supersimpel zijn. Niet eenvoudig is het als al het kiezen in je hoofd plaatsvindt. Supersimpel als je voelt. Je lichaam liegt niet. Dat weet wat het wil, wat goed voelt en wat het liever vermijdt. Lastig wordt het als je je lijf het zwijgen oplegt. "Koest jij zeg, dat gaat zomaar niet! Er moet gewerkt, de was moet gedaan, het huis opgeruimd, die nota voor het werk moet af, de administratie gedaan en de rekeningen betaald, de kinderen naar de sportclub en het eten gekookt. Hoezo een pauze, een lang warm bad met een boek, een avondje doorzakken met vrienden of hangen op de bank?"

 

Leven vanuit 'moeten', 'kan niet' en 'het is nu eenmaal zo dat...' of 'iedereen vindt...' is ook kiezen. Het is ervoor kiezen om jezelf niet echt serieus te nemen en belangrijk te vinden. Dat kun je lang volhouden. Maar het wreekt zich uiteindelijk altijd. Het lijf en het 'ik' willen toch gehoord. Soms moet het daartoe vechten. Dan krijg je stressklachten. Hoofdpijn, maagpijn, een stijve nek, een zere rug, steeds maar moe, enzovoort. Word je goed genoeg in het uitschakelen van de signalen van je lichaam, dan kan het nog knap lastig zijn om weer terug te komen bij 'voelen'. Klanten beschrijven dat vaak als, 'ik weet niet wat ik echt wil', 'ik zet altijd gewoon door', of 'ik kan niet meer bij mijn gevoel'.


Soms is 'niet voelen' of 'niet te vaak voelen' ook een kwestie van overleven. Zo had een klant te maken met een ernstig zieke partner. Zo'n situatie vergt dat je alle zeilen bij zet. Soms lange tijd. Dat kan betekenen dat je met enige regelmaat je gevoel 'uitschakelt' of 'in de koelkast zet' omdat je 'het anders niet meer trekt'. Bewust kiezen is dan onder ogen zien hoe dit voor jou is en nagaan hoe je in die moeilijke situatie het beste voor jezelf kan zorgen. Stel jezelf ook de vraag: "En wie zorgt er voor mij?". Om steun en praktische hulp kun je (liefst voor je extreem moe bent) vragen. Zo goed mogelijk voor jezelf zorgen, juist in zeer moeilijke omstandigheden, is ook een keuze.


De beste doorzetters op 'willpower' zijn vaak sterke mensen met grote kwaliteiten, die (tijdelijk) grotendeels in hun hoofd zijn gaan wonen.

 

Je kunt je leven laten leiden door wat nu eenmaal het eenvoudigst lijkt of het 'makkelijkst' is omdat je het zo gewend bent of omdat je zo de minste weerstand verwacht. Verandering is vaak spannend. Stel dat je bewust kiest voor wat je wil, dan kan bovendien blijken dat wat je wilde minder leuk is dan je dacht, het kan betekenen dat je anderen kwetst of zelf gekwetst raakt, je kennis, ervaring en vaardigheden kunnen niet toereikend blijken te zijn, je kan falen of (en dat kan ook confronterend zijn) juist merken hoe heerlijk je keuze uitpakt ("waarom heb ik dit niet eerder gedaan?"). Kortom kiezen kan eng en moeilijk zijn en niet kiezen is geen goed alternatief aangezien dat ook een keuze is.

 

"Ja maar", hoor ik dan vaak terug: "iedereen moet toch dingen! Ik moet werken want ik heb een hypotheek, en ik moet mijn kinderen naar school brengen want ze zijn te klein om zelf te gaan". Met het risico dat je als lezer nu spontaan in een allergie tegen het ‘heilige willen' schiet, hier gaat het volgens mij over de categorie 'verantwoordelijkheid willen nemen'.

 

Kiezen betekent toch ook dat je jezelf de vraag stelt welke dingen zo de moeite waard zijn dat je je daarvoor wil inzetten, ook al kost dat veel energie of levert je inzet als zodanig geen fijn gevoel op. Kiezen impliceert consequenties. Dus kiezen voor het proberen te vervullen van een kinderwens vergt (als je het geluk hebt dat de kinderen zich ook aandienen) ook een keuze over hoe die kinderen op te voeden en groot te brengen ('ik wil verantwoordelijkheid nemen voor hun welzijn en welbevinden'). Als je jezelf regelmatig hoort zeggen "Ik moet..." dan is dat dus een signaal om bij stil te staan. Is het een manier om aan te geven dat je dingen doet waar je niet zo veel zin in hebt maar waar je wel voor wilt gaan, voel je je gedwongen, zet je jezelf onder druk of doe je dingen die je helemaal niet wilt doen?

 

Misschien is het tijd om je keuzes eens te herzien en je motieven onder de loep te nemen. Dat pakt meestal dubbel goed uit.
Zie je bijvoorbeeld elke maand als een berg op tegen je administratie, kies dan voor het uitbesteden daarvan, sluit een deal met je partner of zoek een geweldige boekhouder. Dat betekent dat je boekhouding op rolletjes zal lopen en het geeft jou de ruimte om je energie in te zetten op die gebieden waar je goed in bent en waar je blij van wordt. En dat is uiterst effectief!

 

Feedback

Mijn kleine mannetje staat aan het roer. De golven spelen met de boot. Guus leert hem varen. Daartoe laat hij hem eerst bewust kijken. Naar de horizon. Naar de GPS met de pijl en het stipje dat wij zijn. Naar het land en de rotsen.
Hij stelt hem vragen. Voel je welke kant de boot op gaat als je het roer linksom draait? Hoe weet je waar je bent? Hoe bepaal je je route? Het is een mooie manier van leren.

 Feedback bij het leren varen op zee

Zittend op de achterplecht bereid ik een workshop ‘coachend leidinggeven' voor. Wat dat is, een coachend leidinggevende? Dat is een Guus. Dat is met focus, vanuit vertrouwen en met respect (laten) sturen. Dat is zoveel veiligheid creëren dat belangrijke vragen open en eerlijk beantwoord kunnen worden en dat feedback net zo natuurlijk is als het voelen van de golven. Zo handelen dat er ruimte ontstaat voor (zelf)reflectie en groei.


Vaar-workshops zijn zo'n gek idee nog niet... Niets beklijft beter dan doen en ervaren. Eens kijken of ik, eenmaal terug aan land en in mijn workshop groepje, iedereen zelf aan het roer kan laten staan.

 

Inzicht

s' Morgens aan het ontbijt schijnt de zon de ontbijtzaal in. Wandelweer! Maar tegen de tijd dat we, voorzien van mandarijntjes, water en ontbijtkoek uitkijken over het water hebben de wolken het overgenomen en filteren elke kleur uit de vogels voor ons. Ze zijn allemaal vaalbeige terwijl ik vermoed dat er helder wit en roze verborgen gaat tussen het verendek. Het is het licht dat ons beeld bepaald.

 

Schelpen onder zand

Langs de zee lopend hebben wind en zand hetzelfde trucje uitgehaald met de schelpen. Niets dan beige zover het oog reikt.

Ik wandel in een metafoor. We verschansen ons tegen het duin en pellen de mandarijnen. Ik hoef niet te kijken om te weten dat ze oranje zijn en ik proef het sap voor ik een partje in mijn mond neem.

Naast mij komt iemand tot het inzicht dat het wel goed komt. Hoe dan ook. Want het is al goed. ‘Ik' onder het zand is prachtig en kleurrijk. Het weer heb je niet in de hand. Je trekt een warme jas aan en neemt het hoe het komt.
Als we opstaan breekt de zon door. Mooier wordt het niet.

 

Klantgerichtheid

Mijn interviewdag in Turkije eindigt met een coachingsgesprek met één van de hotelmanagers. We zitten in de schaduw (vandaag zo'n 40 graden) met grote glazen water voor ons. Per dag gaat er in het hotel een vrachtwagen met flessen water doorheen...


F. beschrijft waar hij tegen aan loopt. Na een half uurtje hebben we het probleem helder. Als een bepaalde situatie zich voordoet waarin hij wordt aangesproken op zijn keuzes voelt hij zich keer op keer aangevallen. Hij gaat dan verbaal in de aanval of in de verdediging. Het duurt even voor het duidelijk is dat zijn reactie zo te typeren valt. Niemand ziet zichzelf graag als agressief of verdedigend. Maar als dat besef er eenmaal is, vanuit een milde kijk op jezelf in plaats van veroordelend, dan is de volgende stap goed te zetten.

 

Wat maakt dat je je aangevallen voelt? Wat zit er in de boodschap van de ander dat je raakt en wat maakt dat je die boodschap zo op jezelf betrekt? Met name dat laatste is nieuw voor hem. Het lijkt logisch om je aangevallen te voelen bij iets dat je als een aanval ervaart. Maar elke "jij-boodschap" zegt in de eerste plaats iets over degene die de boodschap geeft. Over de ander dus.

 

Wat als je geïnteresseerd bent in wat maakt dat die ander zegt wat hij zegt? Vragen stellen dus. Hij kijkt me verbaasd aan en begint dan te lachen. We proberen het een keer uit. Ik kom meet een behoorlijk vervelende jij-boodschap (à la "Jij doet dit en dat niet goed"). Hij reageert met een vraag: "Goh, wat maakt dat je dat zo ziet?". De angel is eruit en met die (oprecht!) vriendelijke interesse is mijn nare "jij" gereduceerd tot de mogelijkheid om samen in gesprek te gaan. Werken met een glimlach...

 

Met een tevreden gezicht neemt hij nog een slok water en we wisselen e-mail en webcam-adresgegevens uit. Want ja, klanten, die vind je overal!

 

In gesprek

Zondag verkende ik een nieuw stuk van het Twiske. Natuurlijk was het stuk niet nieuw. Ik had er alleen nog niet gelopen. Zo is het ook met veel dingen waar mensen mee komen in coachingsgesprekken. Het is niet nieuw. Je hebt er alleen nog niet (zo) naar gekeken.

 

Dat geldt ook voor teams. Vrijdag hoorde ik mezelf tegen een groep managers zeggen: "Meestal verwachten opdrachtgevers dat ik concrete handvatten kom overdragen. Daar doe ik niet aan. Ik geloof daar namelijk niet in. Dat als je even dit doet, dat zegt en zus voorlegt, dat problemen dan opgelost worden. Ik geloof wel in jullie. Dat jullie kunnen bedenken wat je zelf nodig hebt om (samen) anders met deze situatie om te gaan".

 

Het werd een heerlijke dag. Want ze wisten inderdaad wat er nodig was. Dus dan zet je samen stappen. Niet dat je er meteen bent natuurlijk. Laten we wel realistisch blijven. Maar wel dat je op weg gaat. En als je daarvan kan genieten, dan ben je er in zekere zin ook weer wel. Want wat is er nou mooier dan een lekker stuk wandelen?

  

Missie

"Bekijk het eens van een andere kant" zei mijn promotor regelmatig terwijl ik schreef aan stukken tekst die één boek moesten worden. In dit geval zou hij zeggen: "Schrijf niet op waarom het zo nodig is om een missie te hebben, maar vertel me waarom het zo geweldig is er géén te hebben." Ok. Een poging. Kom niet tot een missie want:

 

Bezieling

Misschien is bezieling stiekem wel een ander woord voor ‘veel te gedreven'. Of, als je nog wat eerlijker bent, ‘gewoon gek'...
In november vond voor de tweede maal de verkiezing van de Beste Zaanse Zakenvrouw plaats. Die heb ik, naast het werk, georganiseerd. Niet alleen, maar met een aantal minstens zo ‘bezielde' mensen. Mensen die bereid zijn tijden lang veel meer uren te werken dan goed voor ze is om tot dat zo bezielende resultaat te komen. In dit geval het stimuleren van vrouwelijk ondernemerschap. Om mijn persoonlijke vrouwelijk ondernemerschap te stimuleren belde mijn meest bezielde mede-organisator mij rustig om half 12 's avonds op, in de vaste overtuiging dat ik nog lustig achter mijn pc zat. En hij had gelijk. Want bezieling geeft vleugels en dus type, mail en bel je vrolijk door tot je weet dat het goed is.

Kenmerkend voor een voor mij bezielende omgeving is dus ook een aantal van zulke rare mensen om mij heen die er helemaal voor willen gaan. Die blij worden van het neerzetten van een resultaat dat we samen gedroomd hebben. In dit geval van geweldige genomineerde zakenvrouwen tot fakkels die de ingang naar de zaal verlichten. Van 150 enthousiaste mannen en vrouwen bijeen, tot hapjes, drankjes, bedrijfsfilms, twee grote videoschermen, lichtjes, bonbons en wijn op tafel en de burgemeester om een prachtig kunstwerk als prijs uit te reiken met dito goed en stimulerend verhaal erbij. Het laat zich raden dat bezieling leidt tot mooie resultaten en dat dat verslavend is. Het werkt namelijk. Je wordt blij van het proces, de weg erheen, en je wordt blij van het gevoel dat er iets lukt wanneer die 150 mensen laten weten dat ze een geweldige avond hebben gehad en elkaar nu weer iets beter weten te vinden. Gewoon een beetje gek dus en daardoor erg gelukkig.

Ps. Een verslag en foto's van de feestelijke prijsuitreiking vind je hier.

 

Feedback

Gastcolumn gepubliceerd in De Gids voor Personeelsmanagement

 

Het is in om je goed te voelen. Wie wil er geen leuke baan, een lekker lijf en volop energie?

Of het nu onze grote welvaart of onze tegenwoordig zo verlichte geest is, of het feit dat we simpelweg niet langer bereid zijn de ziektekosten te betalen voor de roker, de binnenvetter, de zap-verslaafde en de bungee-jumper, er wordt flink geïnvesteerd in "lekker in je vel zitten".

 

Organisaties blijven hierbij natuurlijk niet achter. Eén van de meest simpele, essentiële en goedkope manieren om het algehele niveau van welbevinden in een organisatie te vergroten is het meer uiten van waardering. Nu bestaan er geen wondertools en hier is de catch dat waarderen en gewaardeerd worden eng is.

Oprecht waardering uiten is een krachtige vorm van positieve feedback die veel zegt over jezelf. Wat je zegt, hoe je het zegt en dát je het zegt. Ga daar maar aan staan.

 

Gewaardeerd worden hoort thuis in het rijtje gezien, gehoord en bemind worden. Heerlijk dus. Maar hoeveel mensen kent u die op een compliment reageren met "dank je wel, wat fijn dat je me dat zegt!"? Veel vaker krijg je: "ach, dat is niets" of: "het is gewoon mijn werk". P. verklaarde die reactie tijdens een teambijeenkomst met "Ik ben gewoon bescheiden".
Oftewel: je zoekt met liefde een cadeautje uit, pakt het prachtig in, mooi papiertje eromheen, lintjes eraan en je zegt met warme stem "alsjeblieft!". De ander pakt het aan, zet het achteloos achter zich neer en reageert met een lauw "oh, ok". Hoeveel cadeautjes ga je dan nog geven?

 

Negatieve feedback is ook een cadeautje. P. kijkt me verbijsterd aan. "Ik ga het echt niet zeggen tegen mijn collega wanneer hij iets doet dat mij een vervelend gevoel geeft. Ik ben geen zeur en ik wil hem niet kwetsen". Het effect: P. loopt met een rot gevoel. Grote kans dat hij daarover praat met anderen en dat de collega het geheel aanvoelt zonder het te durven benoemen.

 

Feedback doet ook groepen goed. Laatst nog. De opdracht was een team beter te laten samenwerken. Dat lijkt een ingewikkelde klus, maar in essentie gaat het simpelweg om het benoemen van wat speelt. Van de dingen die blijken te spelen scoort ‘je niet gehoord, gezien en bemind voelen', meestal met stip bovenaan. Het mooie is vaak dat iedereen daar dan last van blijkt te hebben. Want gebrek aan feedback en waardering is typisch iets van twee kanten...


Als je samen ziet dat iedereen ‘benoemen' spannend vindt kun je veiliger experimenteren. Gewoon doen en ervaren. Samenwerken volgt dan bijna vanzelf. Want gewaardeerd worden en feedback geven maakt dat je je lekkerder gaat voelen; in je vel en in de groep.

En wie wil dat nou niet?

 

Ruimte

De vakantie is bij uitstek een moment om ruimte te creëren. Ruimte in je hoofd en in je hart. Na de zomer zijn mijn klanten dan ook meestal - als vanzelf - stappen verder. (Ik zou bijna zeggen: "Je hebt mij niet nodig, je moet gewoon vaker op vakantie gaan...").

 

Mijn eerste wandeldag is een pittige. Ik loop vijf uur. Om te beginnen met N. Ze vertelt dat ze zich heel goed voelt. Waarom? Ze heeft ook in de vakantie geoefend met grenzen stellen. Drie weken lang geen werk mee en heldere afspraken over de ruimte die zij wilde voor zichzelf. Manlief met de kids op stap en zij met een boek voor de tent in de zon. Ruimte waarvan ze heeft genoten en die ze vast gaat houden. Onder andere door voortaan drie keer per week de dag te beginnen met een stuk hardlopen. Tijd maken voor het lijf en daarna een lekker leeg hoofd.


M. is ook in haar vakantie stevig doorgegaan met het creëren van ruimte. In haar geval door het ombuigen van haar overtuigingen. In plaats van te denken "Dat zal ik wel niet kunnen en dat lukt mij nooit" kiest ze voor een positief zelfbeeld en heeft ze voor het eerst van haar leven zelf een verjaardagstaart gebakken én zelf de nieuwe planken in haar woonkamer opgehangen. "Hoezo kan ik geen gaatjes boren in een muur?!"


De dag eindigt met I. Zij komt voor het eerst. Ruimte (in)nemen is voor haar vooral nog een probleem. Ruimte om jezelf te mogen zijn. Te durven voelen en erkennen waar je behoefte aan hebt. Ruimte om rust te nemen en je dromen te verwezenlijken. Van jezelf te kunnen houden en je waardevol te weten ook als anderen je weinig ruimte gunnen.
's Avonds blader ik in het Wijsheid-boekje dat ik laatst van een vriend kreeg.
"All that we are is the result of what we have thought" zou Buddha gezegd hebben. Klopt niet helemaal" protesteren mijn benen-met-spierpijn. Er is meer dan denken.
Dat denken en voelen vormt de rode draad die door vandaag liep. De ruimte die je jezelf gunt en die je letterlijk en figuurlijk inneemt, is de ruimte die je hebt.

 

Herstel - column door Miranda Langedijk voor LOFonlineHerstel

In februari plande ik heerlijke hersteltijd: een lang weekend weg met husband en kids. Zwemmen, croissantjes eten, lekker wandelen en avondjes voor de open haard. Maar zo liep het niet. De dag voor we weg zouden gaan kreeg ik griep. Niet een beetje griep, maar griep zoals die is bedoeld met alles erop en eraan. Tsja, wel herstellen maar niet zoals gedacht...


Man en kinderen verdwenen naar het zwembad in de bossen en ik gaf me over aan de epidemie. Hoe doe je dat, ziek zijn en herstellen? P. vertelde me enkele weken daarvoor dat hij nooit ziek is. Hij liep op dat moment door met hoofdpijn, koorts en een zware verkoudheid. Ziek?

 

Ontkennen dat je ziek bent, niet accepteren dat je kwetsbaar bent, of niet durven melden dat je hersteltijd nodig hebt, dat komt veel voor. We zijn niet graag ‘zwak' en we willen al helemaal niet zwak overkomen. Bovendien hebben we gewoon geen tijd om ziek te zijn. We kunnen niet gemist worden of we weten niet meer hoe dat moet: stil staan.

 

Ik hoor mezelf dan ook regelmatig tegn klanten zeggen: word krachtig kwetsbaar! En dat worden ze ook. De mensen die leren bij zichzelf te blijven en die weten "Ik ben ok. Ook als ik ziek ben, ook als ik enige tijd nodig heb om te herstellen, ik ben OK!". Dus belde ik mijn klanten af, nam de tijd om beter te worden én plande een nieuw weekendje weg.

 

Balans

Niets zo prettig om te spiegelen als wandelen in goed gezelschap... Op een prachtige ochtend loop ik met R., startend coach, door de polder. We genieten van de zon, laag over het meer en van het riet dat steeds bleker wordt. De witte pluimen vangen het licht en zo nu en dan schiet er een rietzanger doorheen. R. wil uitvinden wat haar ‘niche' is. Waar gaat ze zich op toeleggen in haar praktijk? Ze vertelt dat ze zich wil richten op het voorkomen van burn-out. "Maar" voegt ze er bedachtzaam aan toe, "de mensen die ik ken die een burn-out hebben gehad, zijn daar allemaal sterker uitgekomen... Dus misschien is het wel helemaal niet goed om een burn-out te voorkomen..."

 

Mooi! Ik denk aan deze nieuwsbrief die in het verschiet ligt. Balans... Niets zo goed om tot balans te komen als eens stevig in onbalans raken... Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik iedereen een flinke burn-out toewens. Maar degenen die een burn-out aan weten te grijpen als een kans om na te gaan wat er scheef zit in hun leven, die komen er inderdaad meestal sterker uit. Ik denk aan A. die gebogen bij mij binnen kwam en op vlakke toon aankondigde dat ze het niet meer zag zitten en die gister naast mij huppelde en de polder in riep: "Yes! Ik ben o.k.!". Of D. die me niet aankeek, altijd moe was en nergens meer plezier in had en die nu iedereen aankijkt, een nieuwe baan heeft en geniet van zijn gezin.

 

Soms lijkt het alsof er heel veel voor nodig is om iemand tot staan en reflecteren te brengen. Zoals J. die van de trap viel en een botje brak waardoor hij letterlijk niet verder kon. Of P. die aanvallen van duizeligheid kreeg waardoor ze letterlijk niet meer op kon staan. Een maand bedrust. Tijd om dingen op een rijtje te zetten en uit te vinden hoe het je eigenlijk gaat en wat je zou willen.

 

Soms kom je er achter dat je maar doorrent en niet meer geniet. Soms blijkt dat je al jaren niet voor jezelf durft op te komen waardoor je steeds gefrustreerder wordt en dingen doet die je niet wilt doen. Of dingen niet doet die je juist zo graag zou doen. Soms verandert je situatie en heb je tijd nodig om je hieraan aan te passen en een nieuwe balans te vinden. Zoals K. die enkele maanden elke dag voor haar zieke moeder zorgde of T. die recentelijk zijn eerste kind kreeg.

Balans is niet een vaststaand gegeven. De wereld verandert en je verandert zelf ook. Het vereist steeds opnieuw afstemmen van wat je wil op wat is. Wil je daarbij een burn-out voorkomen? Dat lijkt me wel. Waarom zou je niet tijdig bij jezelf nagaan hoe het je gaat? De eerste signalen van te veel vermoeidheid en spanning herkennen en daar iets mee doen.

 

Een burn-out is geen pretje, en dat is heel zwak uitgedrukt... Dus een beetje onbalans: prima. Een teken dat je leeft en het zet aan tot groei en ontwikkelen. En de startend coach? Haar gereserveerdheid bleek uiteindelijk een teken van eigen onbalans... Ze heeft gekozen voor een andere niche, één waarbij de passie er vanaf vonkte!

 

Uitdagingen

Als ik na mijn vakantie weer door de polder loop voel ik alom hoe het nieuwe seizoen zich aandient. De eerste eiken kleuren bruin en goud en langs het weggetje door het bos ligt een tapijt van rode bladeren. Ik loop ongeveer dezelfde route vijf keer deze week. Met elke ‘wandelklant' voegen zich nieuwe beelden in. De witte pluimen in het stuk moeras; het nu volledig door mos overwoekerde pad langs de landgeiten; de vele paddestoelen in de vochtige bosgrond. En als ik met G. vol enthousiasme een modderpaadje volg door de tientallen bramenstruiken verdwalen we tussen het hoge riet met rietsigaren. (Sorry G., voor de muggenbulten...).

 

Misschien ligt het aan deze zo voelbare overgang. Dat we afscheid nemend van de zomer, de herfst in wandelen. Alle gesprekken in deze eerste week van het nieuwe schooljaar gaan over uitdagingen.

 

Aan het einde van de week neem ik afscheid. Afscheid van één van de krachtigste vrouwen die ik ken. Ze heeft zo'n 30 mensen gevraagd met haar te delen wat nog gedeeld moet worden. Ik voel me dankbaar. Dankbaar hier te mogen zijn. Dankbaar voor wat ze me heeft geleerd en meegegeven. Ik koester het zaadje dat zij in mij gezaaid heeft en dat ze nu, met dit samen zijn van leven en loslaten, nog eens liefdevol aanduwt en water geeft. Aan mij de uitdaging het tot volle bloei te brengen.

 

Geluk

Ik denk graag van mezelf dat ik redelijk met twee benen op de grond sta. "Wees maar gewoon jezelf" is wel mijn motto. Maar juist die combinatie van "gewoon" en "jezelf zijn" blijkt geen gemakkelijke. Stel dat het "jezelf zijn" lukt, dan is het nog maar de vraag of anderen dat zo "gewoon" vinden.

 

Als ik zingend over het grasveld huppel kijken mijn kinderen me verwijtend aan, "doe nou even gewoon mama ...". En als ik snikkend in de bioscoop zit omdat er in de komedie in kwestie toch echt een heel zielig stukje zit, hoor ik aan de verbaasde toon van de vriendin naast me dat dit echt niet gewoon is. "Nou, Miran...".

Giebelend als een puber om binnenpretjes, of diep geraakt door een vroeg wandmozaïek van Escher. Als wat anderen vinden de norm is voor wat normaal is, dan ben ik vast niet normaal.


Doet het er toe, wat anderen vinden? Vorige week vroeg een klant me of ik het niet belachelijk vond wat ze vertelde. Nou nee. Als je veel met mensen praat over wat ze werkelijk bezig houdt en drijft, dan kom je van alles tegen. Als je dat niet doet is een avondje reality-tv trouwens ook voldoende om te weten dat alles "gewoon" gebeurt....


Iedereen is anders, maar in de diepte en rijkdom van alles dat we voelen lijken we erg op elkaar en is weinig derhalve vreemd. Dus belachelijk, raar of gek zijn geen beelden die bij me opkomen als het over emoties gaat. Dat geeft ruimte. Nu kun je natuurlijk zeggen "je hebt makkelijk praten als het over een ander gaat", en dan heb je gelijk. Zodra het over je eigen gevoelens gaat is het stukken lastiger die ruimte te zien en te voelen. Je kunt immers behoorlijk beklemmende dingen denken en jezelf daarvoor ook nog eens op de kop geven. Zo kun je conflicten groter maken dan monsters en kunnen collega's verworden tot griezelige engerds. Een fout maken kan aanleiding geven tot het gevoel als werknemer niet te deugen en eens tijd voor jezelf nemen kan voelen als vreselijk egoïstisch. Is dát belachelijk?


Zodra je jezelf toestaat al die gedachten onder ogen te zien zonder er over te oordelen, ontstaat ruimte. "Goh, denk ik dat?" Ruimte om na te gaan of je er iets mee wil. Elke dag een beetje gewoner, met al mijn eigenaardigheden en voor verbetering vatbare gedragingen. Gewoon mezelf.

 

Succes

In juni 2005 heb ik samen met een mede-onderneemster het VrouwenNetwerk ZaanstadPlus opgericht. Een netwerk voor enthousiaste, werkende vrouwen uit Zaanstad en omgeving. Een initiatief dat niet ging lopen maar met ons wegrende. Inmiddels zijn er ruim 140 dames lid en hebben we drie geweldige netwerkdiners, compleet met spellen en een workshop, achter de rug. Een succes dus.

 

In zeer korte tijd zetten we een organisatie op, een ledenadministratie, we ontwierpen een huisstijl en, met hulp van een goede vriendin, een prachtige nieuwsbrief. Ik stuurde en ontving een enorme hoeveelheid persoonlijke mailtjes (want, in lijn met mijn eigen bedrijf, wilde ik dat het ging om persoonlijk contact tussen mensen), paste mijn website aan en organiseerde de activiteiten. Succes: het realiseren van je doelen.


Nu wil ik, net als veel van mijn klanten, vaak gewoon vrij veel. Niet persé te veel, maar wel te veel in te korte tijd. Liefst alles vandaag.... Daarbij doe ik de dingen, net als de meeste mensen, ook graag goed. Succes moet ik dan ook regelmatig nog eens onder de loep nemen. Is het succesvol wanneer je niets anders meer doet dan werken, werken en ... als het mee zit, de kinderen naar school brengen en in bed stoppen? Het antwoord daarop heb ik mezelf al weer een flink aantal jaar geleden gegeven.

 

Succes ziet er sindsdien anders uit. Ik heb succes als ik lekker in mijn vel zit en de dingen doe die ik leuk vind. Kortom wanneer ik geniet van mijn leven, compleet met werk, gezin, familie en vrienden. Regelmatig "nee" zeggen en kiezen voor rust en ruimte hoort daar dus bij. Wat het netwerk betreft betekent het dat ik medestanders heb gezocht en gevonden. Vrouwen die meedenken en -doen. Wat mezelf betreft, ik geef regelmatig een cursus timemanagement. Niets is zo louterend als een ander een spiegel voor te houden die je zelf eerst mag schoonpoetsen.
 

Persoonlijke columns

Miranda Langedijk

Spiegelen: columns voor wie het leuk vindt wat meer te lezen over zaken die ik tegen kom in mijn werk als coach, consultant en trainer.